المُوَاكِل - [ وكل ] : آنكه در كارهاى خود به ديگرى اعتماد كند . المَوَّال - ج مَواويل [ ولي ] : مرادف ( المَوَالِيا ) است . اين كلمه در زبان متداول رايج است . المَوَالِيَا - [ ولي ] : نوعى شعر كه با آن آواز مىخواندند و در آخر هر مقطع آن عبارت ( يا مَوَاليا ) اشاره به بزرگان خود مىگفتند . المَوَّان - [ مون ] : آنكه توشه و آذوقه جمع و تقديم كند . المُوَاهَة - [ موه ] من الوجه : مرادف ( المُوهَة ) است . المَوْئِل - [ وأل ] : پناه ، پناهگاه . المَوْأَلَة - [ وأل ] : پناهگاه . المُوَأَّم - [ وأم ] : بدچهره ، آنكه داراى سر بزرگى باشد . المَوْؤُودَة - [ وأد ] : مرادف ( الوَئِيدة ) و به معناى دختر زنده بگور است . المُوبئ [ وبأ ] : فا ، آب كم ، جاى قطع شدن اب . المَوْبِق - [ وبق ] : جاى هلاكت و نابودى ، وعده گاه ، آنچه كه ميان دو چيز را فاصله اندازد ، زندان . المُوبِقَات - [ وبق ] : نقول « فلان يركب المُوبِقَات » : فلانى خود را به هلاكت مىاندازد ؛ « يَفْعَلُ المُوبِقاتِ » : گناه مىكند . المَوْبُوء - [ وبأ ] : جائى كه در آن بيمارى و با وجود داشته باشد ، و بازده . المَوْبُوءَة - [ وبأ ] : مؤنث ( المَوْبُوء ) است . مَوَّتَ - تَمْوِيتاً [ موت ] ه : او را از بين برد . المَوْت - [ موت ] : مرگ ، - الأبيضُ : مرگ طبيعى يا مرگ ناگهانى ، - الأَحْمَرُ : مرگ بر اثر كشته شدن ، - الأَسودُ : مرگ در اثر خفه شدن . المُوتَانُ - [ موت ] : مرادف ( الْمَوْتانُ ) است . المَوْتَانُ - [ موت ] : بيمارى كشنده كه در دامها و ستوران افتد . المَوَتَانُ - [ موت ] : مرگ ، سرزمينى كه تا كنون زندگى در آنها نبوده است ، متضاد حيوان است . المَوْتَة - [ موت ] : مرگ ، نوعى ديوانگى ، بيمارى صَرْع . المُوتِم - ج مَيَاتِيم [ يتم ] : زنيكه فرزندانش يتيم شده‌اند . المَوْتُور - [ وتر ] : مفع ، آنكه كسى از وى كشته شده ولى انتقام و يا خونبهاى او گرفته نشده است . المَوْثَبَانُ - [ وثب ] : پادشاهى كه بر تخت نشيند و جنگ نكند . المَوْثِق - ج مَوَاثِق و مَيَاثِق [ وثق ] : عهد و پيمان . المَوْثُوج - [ وثج ] من الثياب : پارچه اى كه نرم و نازك بافته شده باشد . المَوْثُوق - [ وثق ] به : مورد اعتماد ؛ « مِن مَصْدَرٍ مَوْثُوقٍ به » : از منبعى موثق و مورد اعتماد . المَوْج - [ موج ] : مص ، - ج أمواج : موج آب . المَوْجَب - [ وجب ] : مفع ، - من الكلام : كلام مثبت كه نه نفى و نه نهى و نه استفهام باشد . المُوجِب - [ وجب ] : فا ، باعث و موجب ؛ « لا مُوجبَ لذلك » : موجبى ندارد ؛ « بمُوجِبِ كذا » : به مقتضاى آن . المَوْجِب - ج مَوَاجب [ وجب ] : مرگ . المَوْجِبَة - [ وجب ] : اعمال حسنه و نيكوكارى كه موجب بهشت مىشود و يا گناهان و كارهاى ناپسنديده كه باعث دوزخ مىشود . المَوْجَة - ج مَوْجَات [ موج ] : واحد ( المَوْج ) است ، و بر آنچه كه مانند حركت موج دريا در مد و جزر حادث مىشود اطلاق مىگردد ؛ « موجة اسْتِنكار » : موجى از اعتراض ؛ « مَوْجَةُ الشبابِ » : عنفوان جوانى ؛ « المَوْجَات المستقرّة » : در علم فيزيك وضعى است كه از تداخل دو اهتزاز موجى ايجاد مىشود ، « مَوجَةُ الحرّ او البردِ » : موجى از گرما يا سرما . المُوَجَّه - [ وجه ] : مفع ، دارندهء جاه و منزلت ، - من الكِسَاء : ردا يا روپوش دو روى ، - من الكلام : گفتارى كه دو معناى متضاد داشته باشد و ممكن است كه مدح و ثنا يا مذمت باشد ؛ « شيءٌ مُوَجَّه » : چيزى كه بر يك روش باشد . المَوْجُوء - [ وجأ ] : آنكه با چاقو يا دست ضربه خورده باشد . المَوْجُود - [ وجد ] : موجود . المَوْجُودات - [ وجد ] : « مَوْجُوداتُ المُفْلِس » ( ت ) : آنچه از ملك و پول و بدهى كه براى شخص ورشكست شده در تجارت مانده باشد . المُوحِد - [ وحد ] : گوسفندى كه يك بره زائيده باشد . المَوْحَدَ - [ وحد ] : از تعبير ( وَاحِدٌ وَاحِدٌ ) گرفته شده ؛ « جاؤُوا مَوْحَدَ » : يكى پس از ديگرى آمدند . و كاربرد آن در مؤنث نيز به همين صورت است و اين كلمه غير منصرف است به علت عدل و وصف . المُوَحَّد - [ وحد ] : مفع ، - من الحروف : حروفى كه فقط داراى يك نقطه باشد مانند ( ب ، ج ، خ ، ذ ، و غيره ) . المُوَحِّد - [ وحد ] : فا ، آنكه خداى يگانه را بپرستد ، يكتا پرست . متضاد اين كلمه ( المُشْرِك ) است . المَوْحِل - [ وحل ] : جاى گل و لاى ، در گل و لاى افتادن . اين كلمه اسم است از ( وَحِلَ ) . المَوْحُوشَة - [ وحش ] : « أَرْضٌ مَوْحُوشَةٌ » : سرزمين پر از جانوران . المُوخِمَة - [ وخم ] : « أَرْضٌ مُوخِمَةٌ » : زمينى كه گياه آن بيهوده است ، زمين و بازده . المَوْخَمَة - [ وخم ] : « أَرْضٌ مَوْخَمَةٌ » : مرادف ( مُوخِمَةٌ ) است . المَوْخِمَة - [ وخم ] : « أَرْضٌ مَوْخِمَةٌ » : مرادف ( مُوخِمَةٌ ) است . المِوَدّ - [ ودّ ] : آنكه بسيار دوستى كند . المُودَى - [ يدي ] إليه : كسى كه بوى انعام و بخشش شده است . مَوْدَرَ - مَوْدَرَةً [ مودر ] تِ البيضةُ : تخم مرغ فاسد